Rottweiler opisywany jest jako silny pies, o nieco ponad przeciętnych rozmiarach. Ma wygląd ciężarowca, samce dochodzą do 68 cm wzrostu i 56 kg wagi. Pomimo potężnych rozmiarów nie ma nic opieszałego, czy niezręcznego ani w wyglądzie, ani w sposobie poruszanie się dobrego rottweilera. Zwartość psa sugeruje utajoną siłę. Rottweiler jest psem obronnym, na kontynencie chętnie wykorzystywanym przez policję i wojsko, a jego zachowanie cechuje odwaga i śmiałość. Ciemnobrązowe oczy psa powinny patrzeć na świat spokojnie, podkreślając wrodzoną dobrą naturę. Ostre, nieufne spojrzenie, typowe dla niektórych ras obronnych, jest obce rottweilerowi, dopóki jakiś czynnik zewnętrzny nie pobudzi jego agresji. Głowa psa jest szeroka, o krótkim, silnym pysku, dużym, czarnym nosie i małych, zwisających uszach. Szyja powinna być bardzo silna i muskularna, a w odcinku karkowym okrągła i gruba, jak i cały korpus ze swą szeroką i głęboką klatką piersiową. Zarówno pierś, jak i zad rottweilera są silnie umięśnione i grubokościste. Jak wszystkie psy pracujące, rottweiler ma sierść podwójną o szorstkiej i przylegającej okrywie zewnętrznej i miękkim, wełnistym podszerstku, niewidocznym spod okrywy zewnętrznej. Rottweilery są zawsze czarne z kontrastowym podpalaniem oscylującym od wysyconego brązu do mahoniu.
Opisywana rasa ma długą historię. Nazwa ich pochodzi od miasta Rottweil w Niemczech, gdzie przez kilka wieków znano je jako psy zaganiające stada bydła. Zwierzęta te nazywano wtedy psami rzeźnickimi z Rottweil. Do Niemiec dotarły najprawdopodobniej z najeźdźcami rzymskimi- rzymskie armie, zabierając ze sobą pożywienie w postaci stad bydła, zabierały także i psy. Berneński pies pasterski, wykazujący podobieństwo do rottweilera, może być również potomkiem pędzących woły psów pozostawionych na szlaku przez Rzymian, którzy przeszli Alpy w marszu na północ. Rzymskie psy uformowały podstawę dla kilku ras i były konsekwentnie wykorzystywane do różnych celów. W Rottweil odbywały się targi, na które zjeżdżali hodowcy bydła z dużego obszaru. Rottweilery często nosiły sakiewki z pieniędzmi właścicieli zawiązane dookoła szyi, na czas eskortowania nabytku do domu. Po wprowadzeniu w Niemczech zakazu przepędzania bydła, rasie groziło wyginięcie. Jednak od wyginięcia uchroniło rasę odkrycie, że jest ona doskonała do pracy w policji i wojsku.